Achtendertig.

Ik hou van jouw geschrift.
Ik herken het uit duizend. Miljoenen.
Jouw krabbels hebben het vermogen om een lach op mijn gezicht te toveren, gewoon door er te staan.
Om me te doen huilen, als ze hard of net heel mooi zijn.

De laatste tijd maken ze me gelukkig.
In de ochtend.
Op de mat.


Ps: Je hebt m'n hart.