Een.

Vandaag was geen leuke dag.
Meer zelfs.

Vandaag was een verschrikkelijke dag.
Want hoeveel moeite ik ook doe om het te negeren, vandaag ben je echt vertrokken. Je bent weg.
Ik heb het gevoel dat je me straks belt en zal vragen om snel wat dingen in de dichtsbijzijnde doehetzelf-zaak op te pikken om vervolgens naar ons huis te komen brengen.

Of dat je een smsje stuurt waarin je meldt dat de trein wat later is.
Ik zou geld geven voor een treinvertraging vandaag.

Maar vanavond slaap ik alleen. Net als de komende 140 nachten. Op de misschien sporadische logé na, toch ben ik alleen. Zo voel ik me, een beetje eenzaam zo zonder mijn maatje.

Ik dacht vanochtend dat ik je nooit meer zou loslaten. Ik had nog net het fatsoen om me niet aan jouw broekspijpen te hangen en - zoals een weinig fatsoenlijke kleuter in de supermarkt- een scène te maken. Het is een geruststelling dat ik er niet alleen voor sta. Met mij gaan zoveel ander vrouwen hierdoor. Maar voorlopig biedt dat geen troost. Want wij zijn wij en zij zijn zij. Ik heb geen zakens met 'zij', ben nog te druk met 'wij'.

Maar ik schrijf dit niet om te klagen.
In mijn hoofd moet het een ode aan de liefde worden. Aan onze liefde, zo zie ik het.
Dus som ik op waarom ik je vandaag en de komende 140 dagen graag zie. Gewoon.
Omdat het kan.
In lastige periodes zal het misschien wat verder zoeken zijn naar een reden om te benoemen, maar ik wil dat je weet dat ik geen seconde stop met van jou te houden.

We gaan ervoor.

Weet je nog, toen je vanochtend naar me zwaaide op de bus, druk handgebaren makend? Ik was zo triest dat ik dacht dat mijn hart het zou begeven. En zwaaide jij met de auto-sleutel.  Eerst luchtig, zoals je dat doet als je Nelson pest, maar toen de bus aanzette, kreeg het iets paniekerig. Er werd gespeculeerd dat je het met opzet deed, om mij nog heel even te zoenen. Het kan me niet schelen. Ik heb zelden zo hard van een kus genoten.

Daarom zag ik je (vandaag) graag.
Om die vergeten autosleutel en die extra zoen.



Ps: je hebt m'n hart.