Elf.

We stonden op de oprit, het was tien uur gepasseerd en ik moest op tijd binnen zijn. Mijn moeder durfde ons die tijd wel eens in de gaten houden vanachter het raam. Ik was de eerste, ze had moeite met leren loslaten, vermoed ik nu.

Het was koud en je balanceerde je fiets wat onhandig tussen je benen, aanstalten makend om naar huis te fietsen. Misschien dacht je aan de rit tussen de velden die je voor de boeg had, en de koude die daar soms ineens om je horen slaat.

Ik kon aan niets anders denken dan dat ik niet kon geloven dat ik daar met je stond. Dat jij daar met mij stond. Dat ik het niet had gedroomd. In mijn hoofd ging dat stemmetje onophoudelijk door: 'Zeg het, zeg het dan! Komaan, herpak je, gewoon vier woorden. Doe het dan!'

Ik ademde eens diep en fluisterde het in je oren.
Je antwoord was wederkerig.

Ik spreek bijna tien jaar geleden.
Intussen zeggen we het zo vaak, dat ik me soms afvraag of diezelfde woorden door de tijd geen betekenis zullen verliezen. Vanzelfsprekendheden zijn dodelijk voor de liefde.

Maar soms overvalt me het gevoel dat het sterker is dan mezelf, dat ik in je zou kunnen kruipen zodat we in een soort symbiose verder kunnen.

Ik. Zie. Je. Graag.

En ik hou ervan dat je me het zo vaak zegt, alsof je me de kans niet wil geven het te vergeten.

Ik jou ook, Lief.



Ps: Je hebt m'n hart.